به نسیمی همه ی راه به هم می ریزد

کی دل سنگ تو را آه به هم می ریزد؟

 

 سنگ در برکه می اندازم و می پندارم

با همین سنگ زدن ، ماه به هم می ریزد

 

 عشق بر شانه ی هم چیدن چندین سنگ است

 گاه می ماند و ناگاه به هم می ریزد

 

 آنچه را عقل به یک عمر به دست آوردست

 دل به یک لحظه ی کوتاه به هم می ریزد

 

آه ! یک روز همین آه تو را می گیرد 

گاه یک کوه به یک کاه به هم می ریزد *


   * فاضل نظری