فریاد هایی از جنس سکوت و دلتنگی

...من یک مهری ام

...من همون ديوونه ايم که هيچوقت عوض نميشه

هموني که همه باهاش خوشحالن اما کسي باهاش نمي مونه

هموني که اونقدر يه اهنگو گوش ميده که از ترانه گرفته تا ريتم و خوانندش متنفر بشه

هموني که هقهق همه رو به جون دل گوش ميده اما خودش بغضاشو زير بالش ميترکونه

هموني که همه فکر ميکنن سخته ،سنگه

اما با هر تلنگري ميشکنه

هموني که مواظبه کسي ناراحت نشه اما همه ناراحتش ميكنن

هموني که تکيه گاه خوبيه اما واسش تكيه گاهي نيس

...هموني که کلي حرف داره اما هميشه ساکته